24 Şubat 2016 Çarşamba

Gri

Zaman bulamıyorum. Sana, bana, ona, şuna. Bir maratonun içindeyim ve hep bir yere yetişmek zorunda gibi hissediyorum. Kafamda binbir plan. Şu an ne yaptığımı bilmiyorum ama yarın için yapacaklarım hazır. Bir programım var ama sanki düzen yok. Her şey karmakarışık. Bu kaosta kendimi yorulmuş hissediyorum. Öyle zamanlarda susuyorum. Sadece düşünüyorum. Üzüldüğüm konuları açıyorum kendi içimde. Neden diyorum, neden bu kadar takıyorum bazı olayları?Neden bazı şeyleri çözüme kavuşturamıyorum? Bazen cesaret gerek, korktuğun şeylerin üstüne gitmek gerek. Ben neden bu gücü kendimde bulamıyorum? Neden her olayı irdelediğimde bir yerde kendimde suç buluyorum? 

   Diyorum ki bazı şeyler çok gri renkte. Ve sanırım ben o gri rengi sevmiyorum. Bilmem gerek siyah mı beyaz mı? Çünkü ben o gri renkte hiç huzur bulamıyorum. Çelişkiler vardır kafanda. Oturtamazsın bazı şeyleri. Neden sorusunu sorarsın defalarca. Bu kadar sorgulamak sadece yorar. Labirentin içinde kalırsın ve çıkışı hiçbir zaman bulamazsın. İşte içinde bulunduğun bu durumu sen bile anlayamazsın. Oysa ki fotoğraflar çok farklı anlatıyor hatta aynalar da öyle, değil mi?